ετσι ξεκινησαμε

Ένα κυριακάτικο πρωινό του Φλεβάρη βρέθηκα με πολλούς εθελοντές (χωρίς να ανήκω σε κάποια ομάδα) στο λιμάνι του Πειραιά για να προσφέρουμε ο καθένας την μικρή βοήθεια που μπορούσε στους πρόσφυγες.

Γύρω μου άνθρωποι καταπονημένοι, μικρά παιδιά, ηλικιωμένοι, να περιμένουν καρτερικά στην σειρά την παραλαβή του πακέτου τους!
Θα περάσει και η σημερινή μέρα! Αύριο όμως;
Αυτό διάβαζα στα μάτια τους μαζί με την ευγνωμοσύνη και την αξιοπρέπεια που δέχονταν τις προσφορές των εθελοντικών ομάδων…
 
Ξαφνικά σαν να μας ακούμπησε ενα μαγικό ραβδί, ακούσαμε την καρδιά μας!
Με τον ερχομό των ανθρώπων αυτών, καταλάβαμε οι περισσότεροι ότι αυτό που βλέπουμε μπορεί να συμβεί στον καθένα πλέον.
Κάποιοι θυμήθηκαν ό,τι συνέβη στους προγόνους τους ή και στους ίδιους πριν αρκετά χρόνια.
Τίποτα δεν ειναι δεδομένο στην εποχή μας!
Φεύγοντας ένιωθα χαμένη!
Είδα και ένιωσα στην ψυχή μου την αγωνία όλων αυτών των ανθρώπων αλλά και τον φόβο και την αγωνία των Ελλήνων αστέγων, ανέργων, ανασφάλιστων, που για τους περισσότερους έχουν γίνει αόρατοι! Ξεριζωμένοι στην ίδια τους την πατρίδα…
Τα δάκρυα και η συμπόνια από μόνα τους δεν προσφέρουν λύση!
Είμαστε ευλογημένη χώρα με υπέροχους ανθρώπους και σίγουρα ήρθαμε σε αυτη τη ζωή για να εξελιχθούμε με τον τρόπο που βλέπει ο καθένας την εξέλιξή του.
Άρα σίγουρα υπάρχει τρόπος!